Door: Job de Wit
De Parijse producer en dj Joakim Bouaziz is een rusteloze eigenheimer binnen de Franse dancewereld. Hij combineert de gedegen muzikale onderlegging van Laurent Garnier, het popinstinct van Daft Punk en de experimenteerdrift van Air maar gaat altijd net even een stapje verder, of liever gezegd: een stapje opzij, zijn eigen neus achterna. Er is bijna geen peil te trekken op zijn discografie, en die van zijn platenlabel Tigersushi, behalve dat het altijd de moeite waard is om Joakims bewegingen goed te volgen. Vrijdag 13 maart draait hij op Rauw in de Melkweg.
“Ik ben dj geworden omdat ik wel moest,” vertelt hij. “Toen mijn eerste release uitkwam, moest ik iets doen om mijzelf te promoten. En omdat ik geen live-show had, ben ik gaan dj’en. In het begin was ik een hele slechte dj. Ik denk omdat ik alleen voor mijzelf draaide, de meest obscure platen die ik had. Later leerde ik dat een goede dj ook voor de mensen draait. Je moet de balans vinden tussen crowdpleasen en crowd-teasen. Als je de mensen eenmaal aan je weet te binden, kan je doen wat je wilt en zullen ze je volgen. Als je het juiste publiek hebt tenminste. Soms is het gewoon hopeloos.”
Als Joakim de telefoon beantwoordt in zijn Parijse studio, is hij druk aan het werk. Niet aan weer een coole remix of een ander artistiek discostatement – het is “technisch werk” waar hij mee bezig is. Is de producer dan een nieuwe plaat aan het afmixen? “Nee, ik ben aan het schroeven.” Hij heeft een doe-het-zelfmiddagje. Net als vroeger, zou je kunnen zeggen. Hoewel de Fransman eind jaren negentig zijn eerste plaat uitbrengt onder de naam Joakim Lone Octet, is die namelijk niet gemaakt door een achttal maar gewoon door Joakim Bouaziz in zijn eentje. Zijn laatste album Milky Ways (2009), daarentegen, is ogenschijnlijk zijn derde ‘solo’-album maar heeft hij feitelijk opgenomen door een complete band, Joakim & The Disco geheten. lees verder
Door: Aron Friedman
Josh Wink onderscheidt zich al krap twee decennia met een even typerend als tijdloos geluid. Laverend tussen breakbeat, deephouse, acid en techno heeft hij zijn signature sound nooit verloochend. Daarmee dwing je respect af.
Wink vergaarde wereldfaam met klassiekers als Don’t Laugh, I’m Ready en Higher State Of Consciousness. Dankzij zijn haast bovennatuurlijke dj-skills en zijn haarscherpe blik op electronische muziek is hij nog steeds aan de top. Vijftien jaar na het oprichten van Ovum Records blijkt Wink productief en inspirerend als altijd.
In een openhartig gesprek met de Philadelphiaanse geweldenaar komt klinch een hoop te weten over zijn worsteling met de ziekte van Lyme, zijn blik op de Nederlandse politiek en zijn voormalige leven als bar mitsva dj…
Wie had de belangrijkste muzikale invloed op jou als kind?
“Chuck Jacobson, een radio- en drive-in dj. Zonder dat ik hem had ontmoet of met hem had gehangen, was ik nu nooit dj geweest!”
Kun je je nog het eerste moment herinneren, waarop je werd gegrepen door elektronische muziek?
“Wat de allereerste keer was, weet ik niet precies meer. Maar ik herinner me wel de Acid House Wednesdays in Philadelphia in 1987. Als zeventienjarige glipte ik daar altijd stiekem naar binnen – je moest eigenlijk 21 zijn – en danste hele avonden op acid house. Ik had al eerder dat soort muziek gehoord, maar deze avonden herinner ik me nog als de dag van gisteren.”…lees verder
Tekst: René Passet
Foto: Chris Hoyle
Hun naam klinkt opruiend. Alsof een stel straatschoffies een buurtfeestje geven. Maar het ligt anders. Anti Social Entertainment is de verzamelnaam voor een stel West-Londense dubstepjongens, waarvan Silkie, Kromestar en dj Razor Rekta de belangrijkste namen zijn.
“Veel mensen worden door onze naam op het verkeerde been gezet”, beaamt Razor Rekta, die eigenlijk Pawan Sangha heet. “We hebben er destijds bewust voor Anti Social gekozen omdat we iets ruws wilden uitstralen. De dubbele betekenis stond ons aan. Een anti-sociaal iemand is een buitenbeentje, een persoon die niet bij de massa hoort. Zo voelden we ons ook. Buitenbeentjes in de muziek. Maar we zijn verder best aardig hoor!”
Ze ontmoetten elkaar ergens in 2003, waarbij een platenwinkel (vanzelfsprekend) fungeerde als ontmoetingsplek. Bekend verhaal. Vraag aan Benga of Skream hoe ze elkaar ontmoetten en ze zullen hetzelfde verhaal vertellen. Maar woonden die laatste twee in Oost-Londen, de Anti Social crew komt uit de omgeving van Hammersmith, in het westen van de Britse hoofdstad. “Het was logisch dat we elkaar ontmoetten”, aldus Pawel, die als radio-dj veel bekendheid geniet. “We woonden bij elkaar om de hoek en deelden de liefden voor muziek. Vooral speedgarage”.
Het clubje dj’s en producers, waaronder Silkie, Jay5ive en Quest besloot de krachten te bundelen. “We wilden allemaal ‘future music’ maken. Grenzen doorbreken. Dat kun je volgens mij ook wel horen aan de vroege producties van Silkie en Quest. Zulke muziek was er toen nog helemaal niet. Het heette nog niet eens dupstep. Iedereen noemde het UK garage.”…lees verder
Door Job de Wit
Het Utrechtse collectief 030303 is sinds 2,5 jaar onder de klinch-vlag actief in de Melkweg. Zo brachten ze o.a. Plaid, Luke Vibert en James T. Cotton naar Amsterdam. Altijd goed voor een feestje natuurlijk, maar ook: erg verantwoord allemaal. Daar gaat vrijdag 19 februari verandering in komen. Het Raveteam strijkt neer.
Freek Fabricius is samen met Stijn Jansen en Jeroen Böhm één van de drie vaste dj’s van het 030303-collectief, dat in totaal uit vijf man bestaat en naast het organiseren van feesten (in Utrecht zelf, met name) ook een platenlabel behelst. Zelf maken ze ook wel muziek, maar daarvan is nog niets uitgebracht. 030303 richt zich op ‘experimentelere elektronica, maar al snel met een knipoogje’. IDM, een woord waar Freek zich niet voor schaamt, behelst immers een vrij intellectuele benadering van in principe toch heel primaire, fysieke muziek. ‘Wij houden daar heel erg van. Maar ik geloof dat het aardig gelukt is om de humor er in te brengen.’
Volgende maand viert 030303 zijn vijfjarig bestaan. Het geld dat de vijf met de feestjes verdienen, is om mee te ’spelen’, legt Freek uit. ‘Laatst hebben we een hele lading housebroeken opgekocht.’
Housebroeken? De dj legt het nog even uit voor partygangers onder de dertig: ‘Dat zijn eigenlijk gewoon hele foute sportschoolbroeken uit de jaren negentig met veel felle kleurtjes en gekke printjes. We hadden een keer een doos met tachtig housebroeken meegenomen, die waren op één avond allemaal weg.’ Het is dan ook de real deal, vintage housebroeken voor de ironische raver van nu. De Utrechters vinden ze gewoon op eBay. De laatste batch is al weer bijna uitverkocht, er zijn er nog een paar te krijgen via de 030303-website.
Heb je het tv-programma New Kids gezien?
‘Jazeker, ha ha.’…lees verder
Tekst & foto: René Passet
Volgende maand is hij uitgenodigd voor een gig op de Olympische Spelen maar op 22 januari staat Mathew Jonson gewoon in de Melkweg, samen met Modeselektor en Speedy J. De Canadese technoproducer belooft om met iets bijzonders te komen.
“Ik heb net gister m’n album voltooid, dus je timing is perfect”, lacht Mathew Jonson door een Berlijnse telefoonhoorn als ik hem bel voor een interview. Twee jaar terug verruilde de Canadese technoproducer het koude & verre Vancouver voor de Duitse hoofdstad. Wat mist hij het meest? “De natuur”, klinkt het zuchtend. “Ik mis de oceaan, ik mis de bergen en ik mis de mogelijkheid om elke dag te kunnen snowboarden. Vanaf mijn Canadese huis stond ik in 15 minuten op de piste. Dat is in Berlijn wat lastiger.”
Maar de voordelen wegen op tegen de nadelen. “Berlijn is fantastisch. Er wonen hier zoveel bevriende muzikanten dat het inmiddels als thuis voelt. Bovendien is het veel efficiënter reizen. Na drie jaar vrijwel wekelijks op en neer vliegen tussen Canada en Europa was ik het zat. Teveel luchthavens, teveel wachtruimtes”…lees verder
