Greg Wilson heeft Fatboy Slim (indertijd nog een piepjonge DJ Quentin) nog leren scratchen op de Britse televisie. Het is één van de vele hoogtepunten in een rijke, maar nogal aparte carrière. Tussen 1975 en 1980 draaide Wilson funk, soul en disco in het noorden van Engeland. Na een residency op de legendarische Wigan Pier startte hij in 1983 als één van de eerste dj’s in de Haçienda in Manchester. Kort daarna stopte Wilson als dj, om twintig jaar later, op zijn vijfenveertigste, terug te keren als de koning van de disco-edit. Vrijdag is hij te gast bij klinch in de Melkweg tijdens Eastpak Happy New Year.
‘Ik had mazzel dat net het hele edit-ding weer populair begon te worden toen ik weer wilde beginnen,’ vertelt Greg Wilson laat op de avond aan de telefoon vanuit Engeland. ‘Ik wilde één ding duidelijk hebben voor mezelf: het moest geen nostalgische trip worden. Ik wilde dingen uit het verleden gebruiken, maar ze duidelijk linken aan het heden. Op het podium gebruik ik een oude bandrecorder, maar ook een laptop. Het gaat om de balans.’
Die bandrecorder is Wilsons herkenbaarste stukje apparatuur, maar hij gebruikt hem tegenwoordig op een hele andere manier dan in het begin. ‘Ik maakte eind jaren zeventig mixjes voor de radio en begon eens te spelen met de tapes in de studio. Kleine stukjes knippen, stukken verlengen. Zo ontstonden mijn eerste edits. Snel daarna heb ik een thuisstudio ingericht en mij helemaal gestort op het maken van edits. Later ben ik televisiefragmenten en samples van platen op banden gaan zetten en die speel ik dan af tijdens mijn dj-sets, als een soort extra laag. Dat werkt intuitief, het is niet dat bij een bepaalde plaat een bepaalde sample hoort. Iedere set hoor je wel eens dezelfde geluiden maar steeds op andere plekken.’ Lees verder
Megacorporaties die naar het grote geld graaien en evil computersystemen die de macht in de wereld grijpen. Het is de thematiek waar Comtron, het electro duo bestaande uit Bas Bron en Rimer Veeman, mee speelt. Ondanks hun drukke werkzaamheden met andere acts wordt er gewerkt aan een nieuw album en staat de groep vrijdag op de tweede NON Records avond.
Toeval of niet, de oren van Bas Bron zijn meteen gespitst als hij café Brandstof in Amsterdam binnen loopt. “Maggot Brain, yes!” De producer met voorliefde voor funk en genoeg alter ego’s om permanent schizofreen van te worden is net uit studio gekropen waar hij het nieuwe De Jeugd van Tegenwoordig album aan het afronden is. Samen met Rimer Veeman vormt hij sinds 2003 het duo Comtron. Veeman maakt ook muziek onder vele namen: Rimeroni Vumani, Rimer London, als producer van Le Le en sinds kort ook Veeman/Janssen (ook samen met ontwerper Piet Parra).
In 2003 verscheen de eerste Comtron, de What We Sell E.P. op Black Label van Kid Goesting. Bas: “Toen we begonnen was het heel erg electro en dat blijft altijd wel de basis. We hebben bijna een Drexciyaanse werkwijze. Met z’n tweeen live jammen. Gewoon lekker met electronica freaken en dat opnemen. De rollen liggen niet vast. Bij Bastian ben ik de zanger, bij de Jeugd de producer. Bij Comtron maken we gewoon samen muziek.” Lees verder
Kryptic Minds switchte een paar jaar geleden van drum ‘n bass naar dubstep, met dank aan Youngsta en Loefah. Samen met die twee staan ze op 18 juni op Sonic Warfare.
Check de discogs pagina van Simon Shreeve & Brett Bigden (a.k.a. Leon Switch) en je ziet dat Kryptic Minds al lange tijd mee loopt. Shreeve en Bigden zijn actief in de drum ‘n bass scene sinds 2000, met releases op Metalheadz, Tech Itch en voornamelijk op hun eigen Defcom Records. Drie jaar geleden brachten ze hun eerste album Lost All Faith uit, een heel emotioneel en persoonlijke plaat over het verlies van Simon’s broer Mark. Daarna waren ze wel een beetje klaar met drum ‘n bass. “Het voelde ook wel een beetje alsof we in een loop terecht kwamen, qua produceren”, vertelt Shreeve (32) aan de telefoon vanuit Colchester. “Het gaat erom jezelf fris te houden als artiest. Niet om het geld, of om de dj boekingen. Daar gaan veel mensen de mist in.”
Ze trokken de stekkers uit de Virus synths, de harde schijven gingen het raam. “Ik zei tegen Leon: laten we iets compleet anders maken. Vergeet die tempo’s en vaste stramienen.” Shreeve stopte ook met het aannemen van drum ‘n bass boekingen. Ze luisteren veel naar Trentemøller en begonnen dingen te maken die duidelijk door de Deen beïnvloed waren. “Dat werk is nooit uitgebracht, maar het was wel een belangrijke periode. Alles lag weer open en dat voelde heel goed. Voor hetzelfde geld waren we happy hardcore gaan maken.”
Een vriend tipte hem dat hij Mala’s MySpace pagina eens moest checken. Het bleek het begin van een tweede jeugd voor Kryptic Minds. “De eerste track die ik hoorde was Bury Da Bwoy, wat een killer!” Daarna hoorde hij Loefah’s remix van The Bug’s Jah War en Cyclops van Distance en was verkocht. “Ik heb Leon opgebeld en gezegd dat we nog die dag zouden beginnen met het maken van dit soort muziek.” Lees verder
Mr.Scruff is de vrolijkste artiest van het Ninja Tune label. Of het jazzy hiphop, of bluesriff sampelende housetracks zijn, er zit altijd een, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, cheeky element in. Vrijdag 7 mei komt hij naar de Melkweg voor een vier uur lange dj set. Met visuals, maar zonder zijn eigen thee.
Mr.Scruff’s werk – hij maakte sinds 1997 vijf albums voor Ninja Tune - is visueel zeer herkenbaar door de cartoons die in video’s van Sweet Smoke en Get A Move On de toch al luchtige muziek een nog een extra lach op je gezicht toveren. “Ik wil niet alleen maar interessant zijn voor veertig-jarige vinylfreaks met baarden.” De cartoons geven de speelsheid van zijn karakter weer. “Mensen kunnen zo serieus zijn over muziek, maar uiteindelijk gaat het er om dat je er een goed gevoel van krijgt.” Carthy maakt alle design voor de hoezen, video’s, vj beelden en de thee zelf. Hoewel hij de Kunstacademie heeft afgemaakt, ziet hij zichzelf niet als visueel artiest. “Meer een muzikant die leuke tekeningen maakt voor erbij. Ik maak al vijfentwintig jaar dit soort mannetjes.”
Andy Carthy komt met zeven man naar de Melkweg. Een dj met zo’n grote crew, dat is nogal uitzonderlijk. Maar broodnodig. “Ik benader het als een band. Ik wil een paar uur kunnen soundchecken, mijn eigen geluidsman, eigen visuals.” Hij wil controle over de avond hebben. “Mijn benadering van dj’en is moeilijker dan het zou moeten zijn, maar voor mij moet alles op zo’n avond perfect geregeld zijn.” Het soundsystem is natuurlijk belangrijk. “Als het geluid slecht is dan moet je muziek draaien die bekender is, kun je minder diep gaan.” Hij wil zelfs weten of de wc’s wel goed worden schoongemaakt. “Alles dat niet klopt kan afbreuk doen aan de sfeer van de avond.” Daarom heeft Mr. Scruff nooit slechte gigs, zo vindt hij zelf. “Zeer professioneel in de voorbereiding en puur plezier op de avond zelf.” Lees verder
Alan Braxe is één van de grote namen uit de Franse house scene die zich eind jaren negentig vormde binnen de ring van Parijs. Hij werkte samen met onder meer Thomas Bangalter van Daft Punk in Stardust, bracht een handvol releases uit met Fred Falke en remixte iedereen van Britney Spears tot je moeder. Op 15 april is Braxe samen met Sharam Jey in het huis bij klinch.
Natte broekjes in de platenzaak als er eind jaren negentig in de Amsterdamse house-speciaalzaken een nieuwe lading gouden vinylhoezen met een plaatje van een roulettebord wordt bezorgd. Franse filterhouse is heter dan espresso dankzij Daft Punk en Etienne de Crécy. Als er iets nieuws binnen komt op Roulé, het label van Thomas Bangalter (de ene helft van Daft Punk) dan is dat meestal aanleiding voor een klein feestje.
Bangalter bracht op Roulé in korte tijd een aantal soon to be klassieke 12 inches uit. Na Trax On Da Rocks en Spinal Scratch, twee releases van zijn eigen hand, kwam hij op de proppen met Vertigo, de Maxine Singleton sampelende debuutsingle van de dan 26-jarige Alan Quême, a.k.a. Alan Braxe. “Ik had Thomas wat demo’s gegeven. Ik kende hem al van het uitgaansleven in Parijs en het klikte muzikaal wel”, vertelt hij aan de telefoon vanuit Parijs.
Lees verder
Door: Sander Kerkhof | NO COMMENTS