Kryptic Minds switchte een paar jaar geleden van drum ‘n bass naar dubstep, met dank aan Youngsta en Loefah. Samen met die twee staan ze op 18 juni op Sonic Warfare.
Check de discogs pagina van Simon Shreeve & Brett Bigden (a.k.a. Leon Switch) en je ziet dat Kryptic Minds al lange tijd mee loopt. Shreeve en Bigden zijn actief in de drum ‘n bass scene sinds 2000, met releases op Metalheadz, Tech Itch en voornamelijk op hun eigen Defcom Records. Drie jaar geleden brachten ze hun eerste album Lost All Faith uit, een heel emotioneel en persoonlijke plaat over het verlies van Simon’s broer Mark. Daarna waren ze wel een beetje klaar met drum ‘n bass. “Het voelde ook wel een beetje alsof we in een loop terecht kwamen, qua produceren”, vertelt Shreeve (32) aan de telefoon vanuit Colchester. “Het gaat erom jezelf fris te houden als artiest. Niet om het geld, of om de dj boekingen. Daar gaan veel mensen de mist in.”
Ze trokken de stekkers uit de Virus synths, de harde schijven gingen het raam. “Ik zei tegen Leon: laten we iets compleet anders maken. Vergeet die tempo’s en vaste stramienen.” Shreeve stopte ook met het aannemen van drum ‘n bass boekingen. Ze luisteren veel naar Trentemøller en begonnen dingen te maken die duidelijk door de Deen beïnvloed waren. “Dat werk is nooit uitgebracht, maar het was wel een belangrijke periode. Alles lag weer open en dat voelde heel goed. Voor hetzelfde geld waren we happy hardcore gaan maken.”
Een vriend tipte hem dat hij Mala’s MySpace pagina eens moest checken. Het bleek het begin van een tweede jeugd voor Kryptic Minds. “De eerste track die ik hoorde was Bury Da Bwoy, wat een killer!” Daarna hoorde hij Loefah’s remix van The Bug’s Jah War en Cyclops van Distance en was verkocht. “Ik heb Leon opgebeld en gezegd dat we nog die dag zouden beginnen met het maken van dit soort muziek.”
De eerste tracks die ze maakten hingen zo rond de 128 BPM. Het was een periode waarin ze veel contact hadden met Burial. “Het werden meer zo een beetje garage-achtige nummers. Daarna kwamen we in contact met Youngsta, die vertelde dat het toch nog minstens naar 140 BPM moest voordat hij onze tracks zou draaien.” Een ander kritiekount was dat het allemaal nog te veel naar drum ‘n bass rook. “Veel mensen denken dat het ongeveer dezelfde muziek is, maar het is totaal verschillend.” Youngsta begon het nieuwe werk van Kryptic Minds te draaien. “We stuurden hem vanaf dat moment altijd als eerste onze nieuwe nummers, maanden voordat anderen ze kregen. Zijn mening was heel belangrijk. Bovendien kenden we niemand anders in de scene, haha.”
En ineens waren ze dus dubstep producers, al zien ze al die hokjes niet echt zitten. “Toen dubstep aan het begin van het millennium voor het eerst de kop opstak was ik er totaal niet geinteresseerd. We zaten ook met onze koppen zo diep in onze eigen muziek. “Ik weet nu iets meer van de muziek, we ontmoeten natuurlijk veel mensen. Maar ik weet nog weinig van de geschiedenis van het genre. Geeft ook niet, het is uiteindelijk allemaal muziek.”
Shreeve, 32 inmiddels, snapt heel goed dat er binnen de dubstep scene wordt gebitcht en hevig gediscussieerd over waar het naar toe gaat met het genre. “Als je twintig bent denk je ook compleet anders. In de drum ‘n bass tijd was ik altijd de jongste bediende en ging ik om met veteranen, zoals Kenny Ken. Toen ging ik ook enorm hard op die Amen breaks, maar voor mij waren het vooral Ed Rush & Optical, RAM Trilogy en Bad Company die het bloed sneller deden pompen. Als ik nu dingen terug luister die we toen maakten denk ik ook wel eens: oh man!”
Kryptic Minds is altijd meer geinteresseerd geweest in de donkere, diepere drum ‘ n bass hoek. One Of Us, verschenen op Loefah’s Swamp 81 label, is een album dat als geheel luistert als een lange avond uit. Een sferische dubstep plaat die qua geluid nog heel erg dicht bij drum ‘n bass ligt. Het wordt door kenners vergeleken met Goldie’s klassieke album Timeless uit 1995. “Als je Timeless nu opzet klinkt hij nog even vers als toen. Het is zo veel meer dan een verzameling singles.” Dat hebben ze met One Of Us ook proberen te doen. “Je kan zo veel meer kwijt. Al maak je een track van dertig minuten.” Het vele dj’en kan wat dat betreft het produceren wel eens in de weg zitten. “Het One Of Us album was bijna klaar, toen ik toch tot de conclusie kwam dat het te veel een opsomming van singles was geworden.”
De oplossing was uiteindelijk heel natuurlijk en kwam in de vorm van… hout. “Op een mooie, zonnige dagen koop ik een sandwich en een broodje en dan loop ik naar het bos hier in de buurt in Colchester. Ik zat op een bankje naar de fluitende vogeltjes te luisteren en begon op een gegeven moment op wat dood hout te slaan met een stokje. Dat klonk tof. Er lagen stukken hout met verschillende diktes. Ik heb toen met m’n mobiele telefoon wat opnames gemaakt die over het hele album verspreid terecht zijn gekomen. Op het intro hoor je me op een grindpad naar mijn auto lopen en de deur dichtslaan. En En in Something to Nothing hoor je het geluid van een overvliegende legerhelikopter die klinkt als een soort kettingzaag. Heel arty toch. Op het moment dat je met singles voor de dansvloer bezig bent komen dat soort dingen niet in je hoofd op.”
Het nieuwe album, waar nu negen nummers klaar van zijn, wordt niet zo organisch als One Of Us. “We zijn weer een klein beetje dichter terug naar onze roots gegaan. Een beetje Photek-achtige drum ‘n bass.” Maar wie weet brengt de lentezon nog verandering. “Het kan nog alle kanten op. We nemen onze tijd, ik hoop dat het album ergens dit jaar klaar zal zijn.”
De laatste keer dat Shreeve in Nederland draaide is alweer zes jaar geleden. Liever laat hij collega Leon de buitenlandse gigs doen, terwijl hij de Britse steden serveert. “Ik haat vliegen! Leon kan je zo aan een hangglider hangen en dan is hij nog gelukkig.” Ze verdelen het werk, maar houden het binnen de perken. “Ik dj ook niet vier keer op een avond, zoals Skream of Benga.” Drie keer per maand is genoeg. “Het duurt week om weer bij te komen en dat gaat ten koste van mijn produktiviteit in de studio.” Conclusie: Shreeve wordt oud. “En ik begin het te voelen ook…”
