Larry Tee is, ‘een beetje gaar’, net terug van een Amerikaanse dj-tourtje dat hem naar zowel de west- als de oostkust heeft gebracht. Het was, natuurlijk, ‘a blast’, maar niettemin heeft hij sinds een half jaar de VS ingeruild voor Groot-Brittannië – of liever gezegd New York voor Londen. Een tripje naar Rauw, komend weekend, is dus makkelijker dan ooit gemaakt.
Je moet je niet verbazen als Larry Tee op zijn tachtigste – dat is over dertig jaar pas – nog steeds funky, noisy en wilde plaatjes staat te draaien voor clubbers die tegen die tijd zijn achterkleinkinderen hadden kunnen zijn. Je moet je evenmin verbazen als hij in 2040 nog steeds een leuke knaap mee naar huis weet te nemen. Het afgelopen kwarteeuw heeft de Amerikaan niet anders gedaan en aan zijn enthousiasme af te meten is hij niet anders van plan.
Nadat hij in de jaren tachtig begon als new-wave-dj in Atlanta, verhuisde Larry Thom in het housetijdperk naar New York, waar hij uiteindelijk één van de populairste dj’s van de stad werd. Hij schreef mee aan RuPauls wereldhit ‘Supermodel (You Better Work)’ en raakte verwikkeld met de notoire Club Kids, een extravagant groepje razendsuccesvolle party-starters dat na een paar jaar ontaardt in drugsexcessen en zelfs moord, als aanvoerder Michael Alig in 1996 één van zijn vriendjes met een hamer de hersens in slaat. Het hele onfrisse verhaal wordt vertelt in de speelfilm Party Monster (2003), met Macaulay Culkin in de hoofdrol. Larry komt niet in de film voor, gelukkig maar, vindt hij zelf, maar de Disco 2000-clubavond die hij met Alig was begonnen figureert er wel in. Eenmaal drugsvrij vind Larry Tee zichzelf in de nieuwe eeuw opnieuw uit als grote roerganger van de electroclash-scene, die een enorme invloed uitoefent op de dancemuziek van de jaren nul.
‘Ik word natuurlijk heel sterk met New York geassocieerd,’ vertelt Larry aan de telefoon, ‘maar ik bedacht me: ik heb iets nodig dat míj inspireert. En dus heb ik mijn reet naar Londen verplaatst. Ik begin weer helemaal overnieuw. Ik moet ze hier echt laten zien hoe het moet! Ik herken een gat in de markt als ik er één zie en veel van de goede dj’s van hier zijn vertrokken naar Berlijn of Barcelona, of ze zijn drukker met mode-events dan met te gekke feestjes geven. Er is ruimte en daar spring ik gewoon in!’
Met zijn new-wave-verleden, house-pionierschap, extravagante jaren-negentigleven en electro-ambassadeurschap zijn er natuurlijk nogal wat overeenkomsten met Larry’s Nederlandse gastheer. Is hij misschien de Amerikaanse Joost van Bellen? Het klinkt alsof iemand zich ernstig verslikt aan de andere kant van de lijn.
‘Je vind dat ik op hem lijk? Hoe kan je zoiets vreselijks zeggen? Ik ben veel jonger en knapper en dunner, hahaha!’
Ik bedoelde het niet in fysieke zin!
‘Grappig genoeg lijkt mijn verhaal inderdaad veel op dat van Joost. Het was vrij snel duidelijk, toen we elkaar jaren geleden voor het eerst ontmoetten, dat we broers hadden kunnen zijn. We hebben ook hetzelfde gevoel voor humor.’
Larry Tee koketteert graag met zijn illustere c.v., en dat is zijn goed recht, maar hij klampt zich er allerminst aan vast. ‘Ik kan mij nauwelijks meer de tijd herinneren dat ik uithing met RuPaul of Michael Stipe. Ik vind het veel spannender om nieuwe mensen te ontmoeten. Eén van mij nieuwe ideeën is om een dansgroep te vinden die naast waanzinnige choreografie ook popliedjes heeft. Volgens mij kijken mensen graag naar dingen die bewegen, en ze houden ook van pop, maar ze willen nieuwe combinaties zien. Zoals Gaga. Ik wil iets zien dat míj verbluft.’
Ah, Lady Gaga. Als je de muziek even buiten beschouwing laat, is zij praktisch een electroclash-artiest. Daar hoef je Larry Tee niet op te wijzen. Hij krijgt nog wel vaker flashbacks naar die tijd. ‘Oh my God! En La Roux is net in de toptien doorgedrongen in Amerika, en Ke$ha klinkt heel erg als Uffie, vind je niet? En Peaches doet mee op het nieuwe album van Christina Aguilera. Electroclash heeft deuren geopen voor mensen die zeiden: weet je wat, fuck you! De dancemuziek kon ook wel een bloedneus gebruiken. Het was veel te zelfingenomen, welvarend en saai geworden.’
Wat is de afgelopen kwarteeuw de langste periode geweest dat je niet draaide?
‘Toen ik in 1997 voor het eerst clean werd van drugs en alcohol ben ik misschien eventjes gestopt maar nooit helemaal. En ik heb geen enkele intentie om ooit te stoppen want daarvoor heb ik te veel plezier.’
Voel je je ooit vijftig?
‘Hell no! Ik draai meestal voor een heel jong publiek. Ze geloven mij meestal niet als ik zeg dat ik vijftig ben. Ik geloof het zelf bijna niet. Ik denk dat het komt omdat ik doe waar ik van houd. Ik hoor zo veel toffe nieuwe muziek en er is altijd wel iets dat mij inspireert. Ik heb het te druk om mij vijftig te voelen! Tijdens het draaien spring ik rond als een gek, iets wat ik helemaal niet deed toen ik wekelijks voor drieduizend man in de (New Yorkse) Roxy draaide. Dat komt ook omdat ik clean ben. Ik ben onzettend blij om van de drugs verlost te zijn.’
Vorig jaar kwam, 23 jaar na zijn eerste single, Larry Tee’s debuutalbum Club Badd uit. Het Amerikaanse r&b-sterretje Shontelle coverde zijn single ‘Licky’. ‘Er gebeuren zo veel aparte dingen die mij het gevoel geven dat ik heel goed bezig ben. Ik heb alle reden om rond te springen! And I still get laid!’
Zijn de UK-clubbers een beetje aantrekkelijk?
‘De gay clubbers? Hell no! Heeeelll no!’
Ik zei: de UK-clubbers.
‘Jaaaa, het is hier echt een complete mengelmoes aan Europeanen. Er zijn zo veel verschillende mensen hier, dat is te gek. Ik heb vijfentwintig jaar verkering gehad met New York en af en toe rommelde ik wat met Europa. Van het één kwam het ander en uiteindelijk gingen New York en ik uit elkaar. Ik ben blij om wat nieuwe gezichten te zien, mensen die nieuwe muziek willen horen. Ik merk dat ze gretig zijn. En bij mij draait het allemaal om nieuw. Er zijn zo veel te gekke producers in Nederland. Ik ga helemaal uit mijn dak van Bart B More. En Afrojack weet de bestaande ideeën over dance op een nieuwe manier te filteren.’
‘Mensen zeggen altijd,’ – Larry slaat er een zeurderig toontje voor aan – ‘dat de muziek niet zo goed is als vroeger. Ze worden ouder, en luier. Zeker dj’s! Volgens mij hebben die retro-dj’s geen zin meer om geld uit te geven aan nieuwe platen, ha ha!’
