indeklinch

Het Nederlandse platenlabel Non Records gaat lekker. Palmbomen speelt festivals plat, en met Renkas’ ‘Christabella’ heeft het een fijn zomerhitje op zak. Vrijdag 22 juli viert de Non Night in de Melkweg een verjaardagsfeestje met als speciale attractie een zeldzaam Nederlands optreden van de Berlijnse expat Thomas Azier.

Hij woont en werkt sinds enige tijd in een huisje annex studio in de Berlijnse wijk Prenzlauer Berg. ‘Ik heb één kamer en die is volgebouwd met apparatuur. Het is af en toe een beetje lastig, want als ik uit bed stap, zit ik meteen aan mijn bureau te werken. Maar daar raak je aan gewend.’

Het is Aziers achtste huis in de bijna vier jaar dat hij nu in Berlijn woont. De 23-jarige zanger roemt de vrijheid die de stad hem biedt. ‘Je kan hier helemaal je eigen ding doen, en dat had ik heel erg nodig. Ik was heel erg op zoek naar een eigen sound, en dat kostte veel tijd. Ondertussen ben ik als songwriter voor andere mensen gaan werken en dat heeft zó’n vlucht genomen dat ik mij de afgelopen twee jaar vooral daarop heb gefocust.’

Het begint zijn vruchten af te werpen. Vorige week hoorde Azier dat het nieuwe album van de Bielefeldse rapper Casper, waarvoor hij op één track het refrein heeft geschreven en gezongen, op nummer één staat in Duitsland. ‘Dat heb ik nog nooit meegemaakt! Dan denk ik: het gaat toch wel goed. Dat was wel even een bevestiging. Ik zie dat de releases die ik voor anderen heb geschreven langzaamaan samenkomen met mijn eigen ding. Je naam wordt de wereld ingeslingerd en uiteindelijk komen de mensen toch bij mij terecht.’
Lees verder

“Fantastisch.” “Mindblowing.” “Nog nooit zoiets gezien in m’n leven.” De eerste reacties rond Amon Tobins nieuwe liveshow ISAM liegen er niet om. Nu komt de Braziliaanse beatmaker ook met iets unieks naar de Melkweg, komende woensdag. Tobin is op het podium omringd door een bouwwerk van witte kubussen waarop real time videoprojecties en ‘audio reactive elements’ worden getoond. Zelf staat de producer ook in zo’n kubus.

De symbiose tussen beelden en muziek lijkt het ultieme antwoord op doodsaaie laptopconcerten van beatmakers en danceproducers. Geen videoscherm met wat computeranimaties boven een vooroverleunende muismeneer maar een compleet kunstwerk dat constant van kleur verandert. “ Dat is niet eerlijk naar al die laptopmuzikanten die niet kunnen beschikken over het budget dat ik had”, stelt Amon Tobin bescheiden. “Ik heb gewoon geluk gehad met deze show doordat ik de juiste mensen tegenkwam.”

Geen samples
Zojuist werd de muzikant wakker gebeld door een Nederlandse journalist. Het is de ochtend na zijn Europese debuut in Berlijn en Tobin klinkt dan ook heerlijk brak door de telefoon. Tussen twee trekjes door van zijn eerste sigaret wil hij best wat vertellen over z’n liveshow en de aanleiding: het kersverse album ISAM. Daarop maakt hij het de luisteraar niet gemakkelijk. Waren zijn eerste albums kleurrijke collages van allerlei vinylsamples en beats, sinds Foley Room (2007) boort Amon Tobin andere geluidsbronnen aan en zoekt het meer in sound design. “Op ISAM staat geen enkele sample”, stelt de maker. Waarna zich een discussie ontspint over wat een sample dan precies is. “Ik vind een sample een stukje bestaand geluid van een plaat of een opname dat je vervolgens uit z’n verband haalt en in de nieuwe context zet. Waar ik nu mee bezig ben zijn geen samples maar opnames. Stukjes geluid die ik vang met een microfoon en waarmee ik een soort imaginaire muziekinstrumenten bouw.”
Lees verder

James Holden is fan en ook Felix da Housecat weet donders goed wie Kate Wax is. De Zwitserse met Tibetaans bloed staat samen met het Italaanse dj-duo Margot op vrijdag 10 juni op de Border Community Night, waar ze haar nieuwe album Dust Collision presenteert.

“Ik was net aan het zingen”, klinkt het opgewekt door de telefoon. Kate Wax wandelt door de Zwitserse bergen als ik haar bel. “Even de rust opzoeken. De enige reden waarom ik in Genève woon en niet in een bergdorpje, is vanwege de luchthaven.”

De Zwitserse twintiger werd opgenomen in de Border Community-familie nadat James Holden in Barcelona bekende een groot fan van haar te zijn. Dit najaar verschijnt het nieuwe Kate Wax-album Dust Collision, opvolger van Reflections of the Dark Heat uit 2007.

Eend
De naam Kate Wax is een alter ego. Aisha Devi Enz (haar echte naam) verzon hem in de begindagen van haar carriere. Wax is niet zozeer een referentie naar vinyl en de dj-cultuur maar naar eenden, vertelt ze. “Die hebben een waslaagje om hun veren te beschermen. Vandaar Kate Wax, het is een soort schuilnaam.” Maar de Zwitserse kwam er rap achter dat er weinig te schuilen viel. “Alle songteksten die ik schrijf gaan over mezelf. Dat was vrij snel duidelijk. Als je mijn teksten leest, weet je alles over mijn leven.”
Lees verder

Wat Jochen Sablon (23) en Vincent De Boeck (25) van Sound Of Stereo nu meemaken – regelmatig tracks uitbrengen, voortdurend de grens oversteken – is iets waar veel jonge producers van dromen. Er blijven maar dromen uitkomen, vertellen ze, zoals optreden in Australië. De twee Belgen zijn met hun muziek al vaker in Amerika geweest dan in Amsterdam, waar ze niettemin goede herinneringen hebben aan hun optreden op 5 Days Off in 2009. Op vrijdag 27 mei zijn ze terug in de Melkweg.

Het electroduo is drie jaar geleden min of meer ontdekt (‘meegesleurd’ zeggen ze zelf) door de populaire Italiaanse groep The Bloody Beetroots, waarna Dr. Lektroluv ze vastlegde voor zijn label. Daar hebben ze inmiddels vijf singles uitgebracht, met de zesde op komst. In welk stadium van zijn muzikale carrière bevindt Sound Of Stereo zich volgens Sound Of Stereo?
Vincent: ‘We zijn er nog niet, ik denk dat we altijd nieuwe uitdagingen zoeken. Maar het is wel duidelijk dat het geen beginstadium meer is en dat we klaar zijn voor meer en rijpere dingen, zoals een album.’
Jochen: We hebben het geluk dat we dit mogen doen omdat we vanaf het begin goede support hebben gehad van mensen als Beetroots, Crookers, Mstrkrft. Dat heeft heel veel uitgemaakt. ’Sound Of Stereo maakt deel uit van de tweede generatie ‘electro’-producers (in de hedendaagse betekenis van het woord), de eerste die is opgegroeid met deze muziek.
Jochen: ‘Ik heb toen ik jonger was, eind jaren negentig, vooral rockmuziek gespeeld, dus dat is óók mijn achtergrond. In 2004, 2005, 2006 – gouden jaren waarin Digitalism en zo opkwamen – ben ik de elektronische muziek ingerold.
’Vincent: ‘Het is ook een periode die ge in uw leven hebt waarin u meer naar festivals begon te gaan en het nachtleven begon te verkennen. Het is een logisch gevolg. ’Jochen: ‘Eigenlijk verschilde de muziek niet zo. Die eerste dingen van Boys Noize en Ed Banger hadden eigenlijk allemaal een rock-attitude. ’Hoe groot is de schaduw die Soulwax werpt over de scene in België? Jochen: ‘Ik denk dat schaduw een fout woord is. Schaduw is zo negatief, en ik denk dat ze een positieve invloed hebben omdat, alé, Soulwax is van België en dat schijnt gewoon af. Veel jonge Belgische producers en bands, wij ook, kijken daar naar op en dat pusht uzelf vooruit om beter te proberen doen en te zien: kijk, die mannen hebben het gemaakt vanuit het kleine Belgenland.’ Lees verder

Knippen in platen. The Revenge heeft er weinig moeite mee. De Schotse producer Graeme Clark maakt al edits sinds z’n tienerjaren. Aanvankelijk louter voor zijn eigen dj-sets maar al snel bleek er ook een markt te zijn voor z’n dansvloervriendelijke versies. Onlangs verschenen er tegelijkertijd twee albums van zijn hand en bovendien staat Clark vrijdag 20 mei op klinch. Reden genoeg om even naar Glasgow te bellen.

“Nee, toen ik de naam verzon was ik me er niet van bewust dat er al een Revenge bestond”, lacht Clark door de telefoon als ik hem wijs op het zijproject van New Order-bassist Peter Hook dat in de jaren negentig enige golven maakte.Graeme Scot heeft een voorliefde voor malle alter ego’s. Deportivo Street Team, The Hong Kong Micros en Burnt Island Casuals zijn slechts enkele van z’n taalvondsten. Achter elk pseudoniem zit een verhaal. The Revenge begon als emailadres en was twaalf jaar terug vooral een reactie op de piemeltjeshouse die toen opgang deed, vertelt de producer, dj en platenbaas. “Ik ging met een vriend naar Miami en raakte daar erg teleurgesteld in hoe house zich ontwikkelde. Het had eigenlijk niks meer te maken met de muziek  waarop wij verliefd raakten.”

Van een ‘middelvinger-emailadres’ groeide The Revenge geleidelijk uit tot een artiestennaam met een discografie van tientallen singles en remixes. Vaak op obscure labels met belachelijk kleine oplages. “Dat had vooral met geld te maken. We hadden in die tijd weinig budget en waren dus gedwongen om de oplages bescheiden te houden. Honderd stuks, op is op, dat soort werk. We verdienden er geen zak mee, maar daar ging het ook niet om. We wilden een heel persoonlijk product maken, met eigen ontworpen en handgenummerde hoezen.” Lees verder