indeklinch

Louis Brodinski is net een paar weken geleden toch maar naar Parijs verhuisd. Dat is een stuk gemakkelijker met al zijn internationale gereis, en zo ver weg is zijn thuisstad Reims ook weer niet. Gelukkig maar, want Brodinski komt er nog regelmatig. Niet in de laatste plaats omdat zijn goede vriend Pierre-Alexandre Busson er nog steeds woont, en er zijn studio heeft. Busson, alias Yuksek, is Brodinski’s vaste muzikale partner.

Een kleine drie jaar geleden kwam Brodinski’s eerste plaat uit, ‘Bad Runner’. Hij was toen nog niet echt een dj, geeft hij toe. Zijn muzikale smaak is de afgelopen jaren ook flink ontwikkeld. ‘Ik zit nu meer in de techno, en minder in die lawaaiige sound. Ik ben iets ouder en ik geloof niet dat mensen altijd naar hetzelfde hoeven te luisteren. Het is heel cool om te vernieuwen. Over drie jaar ben ik denk ik weer met andere dingen bezig.’
Voor een fan van electronische muziek die in de jaren nul opgroeit in Frankrijk zijn Daft Punk en Ed Banger Records een nagenoeg onvermijdelijke aanwezigheid, maar de jonge Louis luisterde meer naar Kompakt-artiesten als Michael Mayer en Superpitcher. Reims, dichter bij de Belgische grens dan Parijs, is een coole stad maar ook heel klein, vertelt Brodinski. ‘Het is niet echt een stad voor jonge mensen. Ik had een hoop vrienden en we luisterenden veel naar muziek samen, maar niet in clubs, want die had je er niet echt.’

Lees verder

Megacorporaties die naar het grote geld graaien en evil computersystemen die de macht in de wereld grijpen. Het is de thematiek waar Comtron, het electro duo bestaande uit Bas Bron en Rimer Veeman, mee speelt. Ondanks hun drukke werkzaamheden met andere acts wordt er gewerkt aan een nieuw album en staat de groep vrijdag op de tweede NON Records avond.

Toeval of niet, de oren van Bas Bron zijn meteen gespitst als hij café Brandstof in Amsterdam binnen loopt. “Maggot Brain, yes!” De producer met voorliefde voor funk en genoeg alter ego’s om permanent schizofreen van te worden is net uit studio gekropen waar hij het nieuwe De Jeugd van Tegenwoordig album aan het afronden is. Samen met Rimer Veeman vormt hij sinds 2003 het duo Comtron. Veeman maakt ook muziek onder vele namen: Rimeroni Vumani, Rimer London, als producer van Le Le en sinds kort ook Veeman/Janssen (ook samen met ontwerper Piet Parra).

In 2003 verscheen de eerste Comtron, de What We Sell E.P. op Black Label van Kid Goesting. Bas: “Toen we begonnen was het heel erg electro en dat blijft altijd wel de basis. We hebben bijna een Drexciyaanse werkwijze. Met z’n tweeen live jammen. Gewoon lekker met electronica freaken en dat opnemen. De rollen liggen niet vast. Bij Bastian ben ik de zanger, bij de Jeugd de producer. Bij Comtron maken we gewoon samen muziek.” Lees verder

Ook Danny Howells wordt een dagje ouder. Dus begon de beroemde Britse dj vorig jaar z’n eigen label Dig Deeper. Op zoek naar meer verdieping en onafhankelijkheid. “Ik jaag niet meer zo achter de handjes-in-de-lucht-momenten aan als vroeger.”

Ooit was hij de beroemdste opwarm-dj ter wereld. Als vaste side kick van John Digweed stond Danny Howells negen jaar naast ‘mister Bedrock’. Maar tegenwoordig rooit Daniel Frederick Howells het prima in z’n eentje, zeker na z’n bejubelde serie mix-cd’s voor Global Underground en Rennaisance. Madonna, Robbie Williams en Felix Da Housecat wisten hem daarna te vinden voor remixes. Dan doe je het niet slecht.

Soms zit Howells meer in het vliegtuig dan in zijn Londense buitenhuis. Zeker in de States zien ze hem graag. Als we de Brit bellen vertoeft hij in Los Angeles, twee dagen later vind je hem in Las Vegas, vorige week draaide hij nog in Montreal. “Ik snap wel waarom sommige journalisten denken dat ik in de Verenigde Staten woon”, lacht een opgeruimde Howells door de telefoon. “De waarheid is echter dat ik vrijwel mijn hele leven in Hastings ben blijven wonen, waar ik opgroeide. Pas vier jaar terug verhuisde ik naar Londen.” Ook in Amsterdam komt hij graag. Ooit had hij een residency in Nighttown, vorig jaar stond Howells een paar keer in Panama en hij had zelfs een tijd een Nederlandse vriendin.

Maar wat gaat Howells in de Melkweg doen? Toch niet een techhouse-set waarmee hij zomers roodverbrande Britten op Ibiza in beweging houdt? “Nee ik kom met iets compleet anders”, belooft Howells, die ook wel snapt dat hij op klinch met iets bijzonders op de proppen moet komen.

Dig Deeper is niet alleen de titel van z’n nieuwe label, het is ook de vlag waaronder hij zijn marathonsets tegenwoordig verkoopt. Op Dig Deeper draait Howells zo breed mogelijk. Van de breekbare muzikale techno van Sven Weisemann via de weerbarstige electropop van Apparat naar de diepe house van Lawrence. “Alles kan”, vat hij het bondig samen.
Howells leerde het opbouwen tijdens z’n vormende jaren op Bedrock. “Diezelfde principes pas ik toe op Dig Deeper. Het neerzetten van de eerste schetsen van hoe de avond gaat lopen is ontzettend belangrijk. Je zet de toon. Soms zie ik mensen verbaasd kijken over de eerste drie kwartier, maar ik weet: het komt vanzelf goed. Later valt het kwartje heus wel.” Lees verder

Larry Tee is, ‘een beetje gaar’, net terug van een Amerikaanse dj-tourtje dat hem naar zowel de west- als de oostkust heeft gebracht. Het was, natuurlijk, ‘a blast’, maar niettemin heeft hij sinds een half jaar de VS ingeruild voor Groot-Brittannië – of liever gezegd New York voor Londen. Een tripje naar Rauw, komend weekend, is dus makkelijker dan ooit gemaakt.

Je moet je niet verbazen als Larry Tee op zijn tachtigste – dat is over dertig jaar pas – nog steeds funky, noisy en wilde plaatjes staat te draaien voor clubbers die tegen die tijd zijn achterkleinkinderen hadden kunnen zijn. Je moet je evenmin verbazen als hij in 2040 nog steeds een leuke knaap mee naar huis weet te nemen. Het afgelopen kwarteeuw heeft de Amerikaan niet anders gedaan en aan zijn enthousiasme af te meten is hij niet anders van plan.

Nadat hij in de jaren tachtig begon als new-wave-dj in Atlanta, verhuisde Larry Thom in het housetijdperk naar New York, waar hij uiteindelijk één van de populairste dj’s van de stad werd. Hij schreef mee aan RuPauls wereldhit ‘Supermodel (You Better Work)’ en raakte verwikkeld met de notoire Club Kids, een extravagant groepje razendsuccesvolle party-starters dat na een paar jaar ontaardt in drugsexcessen en zelfs moord, als aanvoerder Michael Alig in 1996 één van zijn vriendjes met een hamer de hersens in slaat. Het hele onfrisse verhaal wordt vertelt in de speelfilm Party Monster (2003), met Macaulay Culkin in de hoofdrol. Larry komt niet in de film voor, gelukkig maar, vindt hij zelf, maar de Disco 2000-clubavond die hij met Alig was begonnen figureert er wel in. Eenmaal drugsvrij vind Larry Tee zichzelf in de nieuwe eeuw opnieuw uit als grote roerganger van de electroclash-scene, die een enorme invloed uitoefent op de dancemuziek van de jaren nul. Lees verder

Foto: Michel Mees

Eerder op de avond was Deadbeat, die voor de douane Scott Monteith heet, nog de rust zelve. Iemand die zich niet snel gek laat maken. Iemand die je aankijkt als je hem interviewt, terwijl rond zijn mond continue het begin van een glimlach speelt. Duidelijk een man die de rust gevonden heeft, zou je denken.

Die rust vond hij is Berlijn, waar Monteith dik drie jaar terug vanuit Montreal naartoe verhuisde. “In Canada leef je als elektronisch muzikant toch een beetje geïsoleerd”, kijkt hij terug. “Afgezien van het jaarlijkse Mutek-festival (het Sonar van Canada, rp) heb je geen echte technoscene in die stad. Ik vloog minstens twee keer per maand op en neer naar Europa. Dat werd op den duur nogal vermoeiend. Ik zat door al dat reizen in een vreemde psychologische trip. Een soort overgangsrealiteit.

Toen ik vier jaar terug voor de eerste keer in Berlijn kwam, voelde ik de energie direct. Bovendien was er niets dat me in Canada hield. Ik was net gescheiden van mijn vrouw en besloot te blijven.” Lees verder