indeklinch

Flats! Even is het stil aan de andere kant van de telefoonlijn. “Ik heb zojuist een rauw ei over mijn schone broek gegooid”, gromt Carl Craig vanuit zijn keuken in Detroit. Het valt ook niet mee om een druk gezinsleven te combineren met succesvol muzikantenbestaan. Zojuist heeft hij de kinderen naar school gebracht en de ochtendrituelen afgerond. En nu al wil een Nederlandse journalist graag een babbeltje over techno in het algemeen en het 20e verjaardagsfeest van zijn platenlabel Planet E tijdens het Amsterdam Dance Event. “Ons tienjarig bestaan hebben we niet gevierd dus het wordt onderhand wel tijd voor een feestje.”

Vorig jaar was het ook al bal in de Melkweg tijdens het ADE. Toen stonden alle grote mannen uit de Detroit-technowereld op de Lijnbaansgracht. Met D25 vierden dj’s als Derrick May, Stacey Pullen en Kyle Hall de geboorte van techno, 25 jaar geleden. In de stad die ook Motown en Ford voortbracht. Eigenlijk is Carl Craig dus al meer dan een jaar jubilea aan het vieren. ” D25 was belangrijk”, lacht hij. “Alleen al om de respectfactor.” Craig hecht er veel waarde aan dat een nieuwe generatie uitgaanspubliek weet wat de roots van techno zijn. Niet voor niets is een van de motto’s van zijn platenlabel Planet E “revisit the past to represent the future”.

Terwijl Carl Craig als artiest toch vooral naar de toekomst kijkt. Het is iemand die zichzelf sinds zijn eerste singles op Retroactive telkens opnieuw uitvond. Naast techno bracht hij ook jazzplaten uit, gaf het begrip remix een nieuwe dimensie en speelde samen met een aantal klassieke orkesten waarbij vooral het Versus-project in het Parijse museum Centre Pompidou indruk maakte. Wat is dat trouwens met technomuzikanten en orkesten? Ook Jeff Mills en Mathew Herbert doken al eens de orkestbak in. “Ach, in veel techno zitten nu eenmaal strings. Synthetische weliswaar, maar daarom voelt het logisch om af en toe over te stappen naar echte violen. Bovendien, ik ben altijd op zoek geweest naar het menselijke element in mijn muziek.”
Lees verder

Sonic Warfare resident DJ+ predikt dubstep in de breedste zin van het woord. Vanuit zijn IDM achtergrond laat hij het liefst de meest experimentele kant van het genre horen. Speciaal voor klinch en de aankomende editie van Sonic Warfare, aanstaande vrijdag, maakte hij een mix met zijn huidige favorieten.

Paulus van der Heijden is in het dagelijks leven produktontwerper Geboren in Veghel, een maand geleden van Utrecht verhuist naar Amsterdam. In de Domstad richtte hij samen met vrienden in 2008 de DUBieus dubstep crew op. “In Utrecht is vooral de experimentele kant van electronische muziek nog een stuk moeilijker. Ik vind sfeer wel het belangrijkste, maar de opkomst is vaak laag. In Amsterdam heb je toch makkelijker een zaal vol, er zijn gewoon meer liefhebbers.” De connectie met Amsterdam is snel tot stand gekomen. “Twee jaar geleden heb ik op Sonic Warfare gedraaid. De jongens van Lockdown hadden ook een mixje van me gehoord en die boekten me ook een keer.” Nu is hij één van de vaste krachten van Sonic Warfare.

Hij ontwikkelde zich in Brabant tot een lopende encyclopedie van electronische muziek. “In Veghel was niets te doen. Ik begon de verschillende labels bij te houden, van ambient tot breakcore. Rephlex en Planet Mu waren er al vrij vroeg er bij met dubstep, zo ben ik er denk ik mee in aanraking gekomen. Toen noemde ik het geloof ik nog brokendubhouse, omdat Mala dat ergens in een interview had gezegd. Lees verder

Foto ‘s van ADE in de Melkweg staan online op tilllate.com