indeklinch

Thijs van der Klugt en Bart Possemis (samen Baskerville) zitten nog even een nummer af te maken in hun studio in Haarlem. De heren stellen voor om naar het café op de hoek te gaan voor het interview. Ze komen hier duidelijk vaak na het werk. Hun zitplaats is vrij, de meeste gasten groeten hen en hun bestelling is al bekend bij de barvrouw.

Inmiddels is Baskerville ook ver buiten Haarlem bekend. Het duo heeft op een aantal grote Europese festivals zoals Sziget en Leeds gestaan. Daarnaast heeft het DJ’s de nodige draaivoer gegeven in de vorm van de EP’s Devil’s Town en Gimme 5. Het crossover-geluid dat hun album Disco Biscuits juist zo uniek maakte hebben ze inmiddels losgelaten. Bart: “We maakten eerst echt liedjes met vocals waarin we rock, hiphop en electro met elkaar mixten. Nu maken we eigenlijk alleen maar electro en techno clubnummers. Het is niet meer de bedoeling dat mensen naar een bandje komen kijken zoals dat vroeger weleens was.”

Er heeft een duidelijke verschuiving plaatsgevonden. Toch vinden de heren deze switch niet zo extreem. “We hebben ook dit altijd gedaan,” aldus Thijs. “We hebben in het verleden ook veel geremixt en gebootlegd. Daar grijpen we eigenlijk naar terug en dat is waar we op dit moment behoefte aan hebben. We wilden even niet meer met een band toeren, maar gewoon lekker draaien in clubs.” Bart: “In een later stadium, kunnen we natuurlijk wel weer een album maken en dat dan weer gaan doen. We hebben twee kanten, twee gezichten en daar moeten we gebruik van maken.”

Lees verder

Wat Jochen Sablon (23) en Vincent De Boeck (25) van Sound Of Stereo nu meemaken – regelmatig tracks uitbrengen, voortdurend de grens oversteken – is iets waar veel jonge producers van dromen. Er blijven maar dromen uitkomen, vertellen ze, zoals optreden in Australië. De twee Belgen zijn met hun muziek al vaker in Amerika geweest dan in Amsterdam, waar ze niettemin goede herinneringen hebben aan hun optreden op 5 Days Off in 2009. Op vrijdag 27 mei zijn ze terug in de Melkweg.

Het electroduo is drie jaar geleden min of meer ontdekt (‘meegesleurd’ zeggen ze zelf) door de populaire Italiaanse groep The Bloody Beetroots, waarna Dr. Lektroluv ze vastlegde voor zijn label. Daar hebben ze inmiddels vijf singles uitgebracht, met de zesde op komst. In welk stadium van zijn muzikale carrière bevindt Sound Of Stereo zich volgens Sound Of Stereo?
Vincent: ‘We zijn er nog niet, ik denk dat we altijd nieuwe uitdagingen zoeken. Maar het is wel duidelijk dat het geen beginstadium meer is en dat we klaar zijn voor meer en rijpere dingen, zoals een album.’
Jochen: We hebben het geluk dat we dit mogen doen omdat we vanaf het begin goede support hebben gehad van mensen als Beetroots, Crookers, Mstrkrft. Dat heeft heel veel uitgemaakt. ’Sound Of Stereo maakt deel uit van de tweede generatie ‘electro’-producers (in de hedendaagse betekenis van het woord), de eerste die is opgegroeid met deze muziek.
Jochen: ‘Ik heb toen ik jonger was, eind jaren negentig, vooral rockmuziek gespeeld, dus dat is óók mijn achtergrond. In 2004, 2005, 2006 – gouden jaren waarin Digitalism en zo opkwamen – ben ik de elektronische muziek ingerold.
’Vincent: ‘Het is ook een periode die ge in uw leven hebt waarin u meer naar festivals begon te gaan en het nachtleven begon te verkennen. Het is een logisch gevolg. ’Jochen: ‘Eigenlijk verschilde de muziek niet zo. Die eerste dingen van Boys Noize en Ed Banger hadden eigenlijk allemaal een rock-attitude. ’Hoe groot is de schaduw die Soulwax werpt over de scene in België? Jochen: ‘Ik denk dat schaduw een fout woord is. Schaduw is zo negatief, en ik denk dat ze een positieve invloed hebben omdat, alé, Soulwax is van België en dat schijnt gewoon af. Veel jonge Belgische producers en bands, wij ook, kijken daar naar op en dat pusht uzelf vooruit om beter te proberen doen en te zien: kijk, die mannen hebben het gemaakt vanuit het kleine Belgenland.’ Lees verder

De Duitse dj/producer Timo Maas heeft altijd een breed publiek aangesproken met zijn genre-overschrijdende geluid. Inmiddels is hij een gevierd artiest in binnen- en buitenland, maar hij was al een gevestigde naam in de UK voordat ze in Duitsland ook maar iets van hem af wisten. Dat heeft hem de geuzennaam De Engelsman opgeleverd.

Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met elektronische muziek?
Als kind luisterde ik al naar Pink Floyd en Jean Michel Jarre, later naar Yello. Ik had al van jongs af aan een fascinatie voor alles wat elektronisch was. Ik groeide op in een klein stadje vlak bij Hannover, waar de lokale platenzaak alleen maar top 40 muziek verkocht. Ik was al heel snel geinteresseerd in overzeese muziek, vooral in vroege Chicago house en platen uit Groot-Brittannië.

Midden jaren negentig maakte je de overstap van telecommunicatie naar professioneel muzikant. Hoe ging dat?
Ik had een studie gevolgd binnen de telecommunicatie, maar ik was al vanaf mijn dertiende aan het draaien. Ik had altijd een grote voorliefde voor muziek gehad. Het was mijn taal. Ik was eigenlijk een heel verlegen jongen als tiener, maar achter de decks kreeg ik mijn zekerheid. De stap naar muziek was dus eigenlijk een logische. En toch heb ik tot vier weken voordat ik de daadwerkelijke stap maakte nog geroepen dat ik nooit professioneel dj zou worden. Maar gelukkig heb ik toen niet gekozen voor dat wat het meeste zekerheid bood, maar voor dat waar ik het meeste van hield. Anders werkte ik nu waarschijnlijk nog in de telecommunicatie. Lees verder

Megacorporaties die naar het grote geld graaien en evil computersystemen die de macht in de wereld grijpen. Het is de thematiek waar Comtron, het electro duo bestaande uit Bas Bron en Rimer Veeman, mee speelt. Ondanks hun drukke werkzaamheden met andere acts wordt er gewerkt aan een nieuw album en staat de groep vrijdag op de tweede NON Records avond.

Toeval of niet, de oren van Bas Bron zijn meteen gespitst als hij café Brandstof in Amsterdam binnen loopt. “Maggot Brain, yes!” De producer met voorliefde voor funk en genoeg alter ego’s om permanent schizofreen van te worden is net uit studio gekropen waar hij het nieuwe De Jeugd van Tegenwoordig album aan het afronden is. Samen met Rimer Veeman vormt hij sinds 2003 het duo Comtron. Veeman maakt ook muziek onder vele namen: Rimeroni Vumani, Rimer London, als producer van Le Le en sinds kort ook Veeman/Janssen (ook samen met ontwerper Piet Parra).

In 2003 verscheen de eerste Comtron, de What We Sell E.P. op Black Label van Kid Goesting. Bas: “Toen we begonnen was het heel erg electro en dat blijft altijd wel de basis. We hebben bijna een Drexciyaanse werkwijze. Met z’n tweeen live jammen. Gewoon lekker met electronica freaken en dat opnemen. De rollen liggen niet vast. Bij Bastian ben ik de zanger, bij de Jeugd de producer. Bij Comtron maken we gewoon samen muziek.” Lees verder

Komend weekend is Rory Phillips voor het eerst in lange tijd weer in Nederland, opnieuw op Rauw. In de tussengelegen dik twee-en-een-half jaar verhuisde Joost van Bellens clubavond van 11 naar de Melkweg, doekte Phillips zijn eigen Londense Durrr-avond op, en remixte hij zich een slag in de rondte, van The xx tot Yacht, en van New Young Pony Club tot The Golden Filter. De Engelse dj voelt zich heel goed thuis in de indiepop, en weet er net de juiste disco-touch aan te geven om de dansvloer in beweging te krijgen. Eind jaren negentig, tijdens zijn universitaire studie in Wales, begon hij met dj’en. ‘Ik vond alle andere clubavonden maar niks daar. Dus besloot ik er zelf een te beginnen. Ik draaide van alles; rock, disco, elektronische dancemuziek. Ongeveer tien jaar geleden ben ik naar Londen vertrokken en daar ontmoette ik mister Erol Alkan.’

Ah, meneer Erol Alkan. Keurmeester van de alternatieve dansvloer, trendsetter en diskjockey extra-ordinaire. Met zijn Londense clubavond Trash (1997-2007) heeft hij als geen ander nieuwe muziek gepusht, rock ’n roll in de dance-scene geïnjecteerd (en andersom) en, opvallend genoeg, de maandag op de kaart gezet als uitgaansavond. Iets waar we in Amsterdam nog altijd niet aan toe zijn. We mogen stellen dat Erol Alkan jou je grote kans gegeven heeft? ‘Absoluut. Ik heb acht jaar op Trash gedraaid, tot het einde, en daarna nog twee jaar in The End met Durrr.’

Hoe krijg je het voor elkaar om een succesvolle clubavond te runnen op een maandagavond? ‘Je moet van de club de ster maken. We hadden altijd wel gast-dj’s op Trash en Durrr, maar het waren lang niet altijd grote namen. Gewoon mensen die we zelf leuk vonden. Als de club zelf de belangrijkste attractie is, komen de bezoekers wel. Wat ook hielp is dat de mensen die kwamen er ook echt wilden zijn; er is op een maandag weinig toevallig passerend uitgaanspubliek. Het is moeilijk te omschrijven wat het nou was waarom het zo’n succes was. De sterren stonden goed.’

Lees verder