indeklinch

In thuisland Denemarken is Trentemøller inmiddels een superster. Maar ook op Lowlands trok hij onlangs moeiteloos vijfduizend man in de tent. Techno maakt de Deen allang niet meer, al wil hij het als dj nog wel eens draaien. O ja, en hij weigerde onlangs doodleuk een remixverzoek van zijn grote held David Lynch. “Ik kon er niks mee.”

Niet alleen in Nederland was het afgelopen zomer regelmatig noodweer. Begin juli werd Kopenhagen getroffen door het zwaarste onweer in dertig jaar. Snelwegen kwamen blank te staan, kelders liepen onder en metrostations werden gesloten. Het treinverkeer rond de stad was nog dagen ontregeld en op straat struikelde je de volgende dag over de waterslangen. De schrijver van dit stukje was tijdens het noodweer op het jazzfestival in Kopenhagen en maakte de Deense zondvloed van dichtbij mee. “Ik niet”, antwoordt Trentemøller op de vraag waar hij zelf uithing tijdens het noodweer. “Ik was toen gelukkig niet in de stad.”

We hadden het kunnen weten. Want de Deense muzikant en dj is de laatste jaren vaker op reis dan dat hij thuis op de bank zit. Onlangs nog stond Trentemøller op Lowlands, op 16 september doet hij een dj-set in de Melkweg en in oktober volgt een uitgebreide tournee door de VS. “Het is al de derde keer dat we met de band naar Amerika reizen”, glundert de Deen. “Twee maanden geleden stonden we op het Coachella-festival. Dat optreden heeft nogal wat deuren voor ons geopend.”

Nu is zijn tweede album Into The Great White Yonder met z’n surfpunk- en Portishead-invloeden ook meer spekkie voor het bekkie in de States dan de melancholieke dubby techno die The Last Resort domineerde. Dat debuutalbum uit 2006 ging juist weer erg goed in Europa. Het album eindigde destijds bovenaan op menig dj-jaarlijstje maar wist ook een brug te slaan naar publiek wat minder heeft met dance en uitgaan. Ook voor Trentemøller was The Last Resort achteraf gezien een soort transitie-album, want Into The Great White Yonder bevat nauwelijks nog dance.
Lees verder

Op 1 januari 2011 werd Distant Drummers opgericht. Het jonge collectief – de gemiddelde leeftijd is 24 – bestaat uit Nick Lapien, George Konstantoulakis, Robin Koek, Thomas Dulle, Mark Nieuwenhuis en Derek van Beelen. Met de laatste sprak Klinch over de plannen in de nabije toekomst.
Op zoek naar de mens in de machine. De naam Distant Drummers dankt de groep aan muziekkenner en Future Vintage host Radna Rumping. “Zij vertelde dat de muziek van Kraftwerk omschreven werd als ‘distant drummers from the future’.

Uit de eerste opnamen en videobeelden die Distant Drummers op hun Facebook zetten, blijkt het muzikaal behoorlijk de experimentele en jazzy kant op te gaan. “Dit zijn goede opnames van speciale momenten in de studio, maar zijn een klein deel van wat we spelen”, zegt van Beelen. “We zijn op dit moment bezig om elkaar muzikaal te leren kennen en met het ontwikkelen van een eigen geluid en speelvorm. We willen dit voornamelijk live en improviserend ontwikkelen. Het is dan erg fijn dat het nog een beetje een mysterie is, want dan hebben we live meer vrijheid.”

Als ze samenkomen om te spelen zijn het lange space jams beïnvloed door techno en house. “Iedereen is buiten deze sessies in ontwikkeling en heeft nieuwe informatie en muzikale invloeden opgedaan. In de tussentijd eten we vaak samen, wisselen muziek en ideeën uit via de dropbox. Je houdt elkaars ontwikkelingen in de gaten.” Als van Beelen een richting moet aangeven, twijfelt hij even. “Het hele idee is op dit moment dat we dit zelf ook niet weten en we hier spelend achter gaan komen. Als je alleen produceert kan je dit denk iets meer sturen. Nu is de clash van ieders interpretatie van de band hetgeen wat het leuk en spannend maakt.”
Lees verder

Knippen in platen. The Revenge heeft er weinig moeite mee. De Schotse producer Graeme Clark maakt al edits sinds z’n tienerjaren. Aanvankelijk louter voor zijn eigen dj-sets maar al snel bleek er ook een markt te zijn voor z’n dansvloervriendelijke versies. Onlangs verschenen er tegelijkertijd twee albums van zijn hand en bovendien staat Clark vrijdag 20 mei op klinch. Reden genoeg om even naar Glasgow te bellen.

“Nee, toen ik de naam verzon was ik me er niet van bewust dat er al een Revenge bestond”, lacht Clark door de telefoon als ik hem wijs op het zijproject van New Order-bassist Peter Hook dat in de jaren negentig enige golven maakte.Graeme Scot heeft een voorliefde voor malle alter ego’s. Deportivo Street Team, The Hong Kong Micros en Burnt Island Casuals zijn slechts enkele van z’n taalvondsten. Achter elk pseudoniem zit een verhaal. The Revenge begon als emailadres en was twaalf jaar terug vooral een reactie op de piemeltjeshouse die toen opgang deed, vertelt de producer, dj en platenbaas. “Ik ging met een vriend naar Miami en raakte daar erg teleurgesteld in hoe house zich ontwikkelde. Het had eigenlijk niks meer te maken met de muziek  waarop wij verliefd raakten.”

Van een ‘middelvinger-emailadres’ groeide The Revenge geleidelijk uit tot een artiestennaam met een discografie van tientallen singles en remixes. Vaak op obscure labels met belachelijk kleine oplages. “Dat had vooral met geld te maken. We hadden in die tijd weinig budget en waren dus gedwongen om de oplages bescheiden te houden. Honderd stuks, op is op, dat soort werk. We verdienden er geen zak mee, maar daar ging het ook niet om. We wilden een heel persoonlijk product maken, met eigen ontworpen en handgenummerde hoezen.” Lees verder

Studio Barnhus is het nieuwe label van Axel Boman, Petter Nordkvist and Kornél Kovács. Vanaf 2009 delen ze een studio in het centrum van Stockholm. De drie zijn geen onbekenden in de scene, Boman stond eerder dit jaar op 5 Days Off en bracht muziek uit bij DJ Koze’s label Pampa en Petter is bekend van zijn release op onder andere Border Community. Barnhus brengt diepe, melodieuze house met humor.

De studio is gevestigd in het centrum van Stockholm, in een oud weeshuis (=barnhus). “Ongeveer alsof je een studio op het Leidseplein hebt.” De drie kenden elkaar al lang uit de Stockholm scene en hadden waren op hetzelfde moment op zoek naar een nieuwe ruimte.”

Over de rolverdeling binnen Barnhus zegt Boman: “Kornél was vroeger radio dj. Hij is degene die alles weet over nieuwe muziek en alles bijhoudt. Hij heeft ook superskills als dj. Petter is een muzikaal genie, die met de raarste dingen op de proppen komt. We kijken allemaal naar hem op. Ik zit daar ergens tussenin. Niet zo raar als Petter, niet zo veel skills als Kornél, haha.” Wat er gebeurt als de drie samen achter de decks staan is niet altijd geheel duidelijk. “Ook al hebben we alle drie een hele brede smaak, als we samen draaien wordt het al snel uptempo party music. Ongeveer het tegenovergestelde van een strakke deephouse set. Vantevoren zijn we altijd heel ambitieus in de voorbereiding. Als we er eenmaal zijn worden we behoorlijk dronken en proberen gewoon een feestje te bouwen.”

Boman groeide op met hiphop en werd door een oudere broer op het spoor van acid house en Zweedse techno gezet. “Ik hou heel erg van die harde techno, maar hiphop blijft de basis. Mijn produktiestijl is een mix van die twee.” Hij is zelf al lang actief als dj, maar begon zeven jaar geleden met produceren. Toch duurde het lang voordat hij zijn eigen muziek aan anderen durfde te laten horen. Boman’s Purple Drank uit 2010, was een track die hij jaren geleden al aan Koze liet horen toen hij een keer voor de Pampa baas opende. “Hij wilde een cdr en zei dat hij een nieuw label wilde beginnen. Ik dacht al dat het nooit zou gebeuren, maar gelukkig hield hij zijn woord.” Lees verder

Karocel klinkt als een batterijreclame maar is een nieuwe gelegenheidsformatie uit Duitsland. Zo nieuw dat ze nog nauwelijks te Googelen zijn. Een enkel YouTubefilmpje en het begin van een website, dat is alles wat je vindt. Platen hebben ze nog niet uit en hun optreden in de Melkweg wordt hun derde ooit. Pril, noemt men dat.

Maar wie weet dat Karocel geboren werd op het beroemde Nachtdigital-festival en dat het een liefdesbaby is tussen Marbert Rocel en house-dj Mathias Kaden, snapt zelf wel dat hier iets bijzonders aan de hand is.
En dan te bedenken dat Karocel eigenlijk ontstond uit frustratie. “Mathias vroeg ons of we samen met hem wilden optreden op Nachtdigital”, vertelt Robert Krause van Marbert Rocel. “We kennen elkaar al wat langer en speelden vaak op dezelfde festivals. Maar we misten steevast elkaars optredens omdat die vaak overlapten. Dus dit was een goede manier om elkaar eindelijk eens live te zien.”
“We komen allebei uit dezelfde streek in Oost-Duitsland”, vult Marcel Aue aan. “De housescene rond Leipzig is weliswaar wat kleiner maar ook heel levendig. We delen de interesse in het mengen van housebeats met popmuziek en jazz, dus het was niet meer dan logisch dat we eens zouden samenwerken.”
Lees verder