Foto: Michel Mees
Woedend gooit Deadbeat de midicontroler kapot op de vloer. Zijn ogen spugen vuur. Het weigerachtige apparaat heeft zojuist een einde gemaakt aan een veelbelovend optreden in het Haagse Paard van Troje. De Canadees neemt z’n artiestennaam vanavond wel erg letterlijk.
Eerder op de avond was Deadbeat, die voor de douane Scott Monteith heet, nog de rust zelve. Iemand die zich niet snel gek laat maken. Iemand die je aankijkt als je hem interviewt, terwijl rond zijn mond continue het begin van een glimlach speelt. Duidelijk een man die de rust gevonden heeft, zou je denken.
Die rust vond hij is Berlijn, waar Monteith dik drie jaar terug vanuit Montreal naartoe verhuisde. “In Canada leef je als elektronisch muzikant toch een beetje geïsoleerd”, kijkt hij terug. “Afgezien van het jaarlijkse Mutek-festival (het Sonar van Canada, rp) heb je geen echte technoscene in die stad. Ik vloog minstens twee keer per maand op en neer naar Europa. Dat werd op den duur nogal vermoeiend. Ik zat door al dat reizen in een vreemde psychologische trip. Een soort overgangsrealiteit.
Toen ik vier jaar terug voor de eerste keer in Berlijn kwam, voelde ik de energie direct. Bovendien was er niets dat me in Canada hield. Ik was net gescheiden van mijn vrouw en besloot te blijven.” Lees verder
Hij zal eind mei vast een slechte dag gehad hebben, Michael Reinboth. De platenbaas is immers fanatiek fan van Bayern München, het team dat de Champions League-finale van een stel lepe Italianen verloor. Maar voor de rest heeft hij weinig reden om in zak en as te zitten. Zijn platenlabel Compost viert dit jaar zijn 15e verjaardag. Dat doen weinig dance-labels hem na.
Met meer dan 350 releases laat de back catalogus van Compost Records zich lezen als het telefoonboek van een flinke gemeente. Maar dan wel eentje met een bonte smeltkroes aan inwoners. Van de Japanse jazz van Kyoto Jazz Massive tot de zoemende elektronica van de Zuid-Afrikaanse Felix Laband en de Kroatische pop van Eddie meets Yannah. Muziek op het kruispunt van techno, jazz en brazil wordt tegenwoordig overal gemaakt, zo blijkt. “Vroeger lag onze focus op Duitsland, Japan en Brazillie maar inmiddels krijgen we muziek vanuit de hele wereld en brengen die ook uit”, aldus Michael Reinboth, opperhoofd van Compost. De vijftiger zit al zijn halve leven in de muziek. Aanvankelijk als dj, popjournalist en party-organisator. Sinds ’84 ook als platenbaas.
Clubavond
De kiem voor Compost werd gezaaid in zijn woonplaats München, waar hij begin jaren tachtig de clubavond Into Something begon. “Er waren genoeg producers in de stad die het soort muziek konden maken die ik in de club draaide zoals dansbare jazz, soul en rare groove. Veel artiesten die nog altijd bij Compost zitten zoals Beanfield, Fauna Flash en Trüby Trio kwamen destijds naar mijn wekelijkse clubavond. Toen ik het label begon had ik al zes releases klaarstaan.” Lees verder
Precies twee jaar geleden is het nu, dat Speedy J (Jochem Paap) besloot om naast producer en dj ook entrepreneur van technofeesten te worden. Samen met Mojo-boeker Maurice Spijker en de Melkweg stak hij in april 2008 de stekker in het project Electric Deluxe Presents… dat behalve een partyorganisatie ook een platenlabel is. Jochem Paaps platenlabel.
De aftrap was op koninginnenacht. Dankzij de niet kinderachtige line up (met o.a. Richie Hawtin en Danton Eeprom op de poster) was de eerste editie gelijk stijf uitverkocht. En die daarna ook. En die daarna ook.
“We hebben er bewust voor gekozen om er vanaf het begin vol in te gaan”, lacht Jochem trots. Het had volgens hem geen zin om voorzichtig te beginnen. Daarvoor was het aanbod aan feesten al te groot. “Mensen moesten ons dankzij die dikke line up direct opmerken. Dat is gelukt want we verkopen vrijwel altijd uit.”
Overigens merkt hij op dat ze als merk nog een lange weg te gaan voordat mensen puur voor Electric Deluxe Presents.. komen. “Veel van onze bezoekers weten niet eens dat ze op een EDL-feest staan of dat er ook een platenlabel aan verbonden is. Die komen gewoon voor bepaalde dj’s of de bijzondere sfeer in de Melkweg. Al begint dat nu te veranderen. Wat we uiteindelijk willen, is dat mensen weten dat Electric Deluxe een garantie is voor kwaliteit. Awakenings heeft dat ook bijvoorbeeld. Maar die hebben er wel tien jaar over gedaan om daar te komen.
“In de toekomst hoeven we hopelijk niet meer uit te pakken met een overvolle line up maar kunnen we bepaalde dj’s lekker de ruimte geven voor een set van vijf uur bijvoorbeeld. Voor sommigen is twee uur gewoon te kort.”
Lees verder
Door: Aron Friedman
Josh Wink onderscheidt zich al krap twee decennia met een even typerend als tijdloos geluid. Laverend tussen breakbeat, deephouse, acid en techno heeft hij zijn signature sound nooit verloochend. Daarmee dwing je respect af.
Wink vergaarde wereldfaam met klassiekers als Don’t Laugh, I’m Ready en Higher State Of Consciousness. Dankzij zijn haast bovennatuurlijke dj-skills en zijn haarscherpe blik op electronische muziek is hij nog steeds aan de top. Vijftien jaar na het oprichten van Ovum Records blijkt Wink productief en inspirerend als altijd.
In een openhartig gesprek met de Philadelphiaanse geweldenaar komt klinch een hoop te weten over zijn worsteling met de ziekte van Lyme, zijn blik op de Nederlandse politiek en zijn voormalige leven als bar mitsva dj…
Wie had de belangrijkste muzikale invloed op jou als kind?
“Chuck Jacobson, een radio- en drive-in dj. Zonder dat ik hem had ontmoet of met hem had gehangen, was ik nu nooit dj geweest!”
Kun je je nog het eerste moment herinneren, waarop je werd gegrepen door elektronische muziek?
“Wat de allereerste keer was, weet ik niet precies meer. Maar ik herinner me wel de Acid House Wednesdays in Philadelphia in 1987. Als zeventienjarige glipte ik daar altijd stiekem naar binnen – je moest eigenlijk 21 zijn – en danste hele avonden op acid house. Ik had al eerder dat soort muziek gehoord, maar deze avonden herinner ik me nog als de dag van gisteren.”
Lees verder
Tekst & foto: René Passet
Volgende maand is hij uitgenodigd voor een gig op de Olympische Spelen maar op 22 januari staat Mathew Jonson gewoon in de Melkweg, samen met Modeselektor en Speedy J. De Canadese technoproducer belooft om met iets bijzonders te komen.
“Ik heb net gister m’n album voltooid, dus je timing is perfect”, lacht Mathew Jonson door een Berlijnse telefoonhoorn als ik hem bel voor een interview. Twee jaar terug verruilde de Canadese technoproducer het koude & verre Vancouver voor de Duitse hoofdstad. Wat mist hij het meest? “De natuur”, klinkt het zuchtend. “Ik mis de oceaan, ik mis de bergen en ik mis de mogelijkheid om elke dag te kunnen snowboarden. Vanaf mijn Canadese huis stond ik in 15 minuten op de piste. Dat is in Berlijn wat lastiger.”
Maar de voordelen wegen op tegen de nadelen. “Berlijn is fantastisch. Er wonen hier zoveel bevriende muzikanten dat het inmiddels als thuis voelt. Bovendien is het veel efficiënter reizen. Na drie jaar vrijwel wekelijks op en neer vliegen tussen Canada en Europa was ik het zat. Teveel luchthavens, teveel wachtruimtes”.
Lees verder
Door: René Passet | NO COMMENTS